UFC Fight Night’ta Khalil Rountree, özetlerde uzun süre dönecek bir şey yaptı: Anthony Smith’i üçüncü rauntta durdurdu — sert, temiz, gereksiz soru işareti bırakmadan.
Ve evet, böyle bir performanstan sonra sadece “sohbetlere geri dönmek” değil, yarı ağır sıklette ilk 10’un kapısını ciddi ciddi çalmak mümkün.
Ama dürüst olalım: Rountree’de en güçlü şey bu bitiriş değil.
En güçlü şey, onun buraya nereden geldiği.
19 yaşındayken 140 kiloya yaklaşıyorsan — ve etrafındaki her şey bir çıkmaz gibi görünüyorsa
Rountree’nin, filmlerdeki gibi “doğru” bir spor biyografisi yoktu: çocukluktan beri kurslar, şefkatli antrenörler, okul panosunda madalyalar…
Babası, Khalil çok küçükken hayatını kaybetti: Roderick Rountree, Boyz II Men’in turne menajeri olarak çalışıyordu ve bir soygun sırasında öldürüldü (Khalil iki yaşındaydı). En ağır tarafıysa şuydu — bu gerçekle büyümedi. Detayları daha sonra öğrendi — ve o gerçek onu sonradan yakaladı.
Sonrası, maalesef gözünde canlandırması çok kolay bir zincire dönüştü:
- içe kapanma
- okulda zorbalık
- yemek, “bari bir şey hoşuma gitsin” düğmesi gibi
- sigara, gazlı içecek, fast food — kafayı hızlıca susturan her şey
Bir röportajında, günde iki paket sigara içebildiğini ve her gün bir-iki litre Dr Pepper içtiğini hatırladığını anlatmıştı. Bu “kötü alışkanlıklar” değil. Sabah neden uyandığını bile bilmediğin bir hayatta hayatta kalma biçimi.
O dönemki “hayal işi”, başkasının hayaliydi
En üzücü tarafı şu: Tembel değildi. Çalışıyordu, sadece kendisi için değil: metal gruplarının konserlerinde merch satıyordu, koşturuyordu, hayatta kalıyordu.
Ve bir noktada bunu kendisi çok net bir cümleyle tarif etti: “Bir hayalin peşinden gitmiyordum — başkalarının kendi hayallerine gitmesine yardım ediyordum.”
MMA bir spor olarak gelmedi. Öfkeye bir çıkış olarak geldi
Rountree, MMA’e “teknik” ya da “vurmanın estetiği” yüzünden âşık olmadı. Onu yakalayan şey başkaydı: yıllarca içinde biriken her şeyi dışarı bırakabileceğin bir yerdi.
Kardeşi ona UFC dövüşlerini gösterdi — ve Khalil, saldırganlığın yıkmadığı; aksine bir zanaata dönüştüğü bir alan gördü. Sonra TUF geldi, sonra da kafasında şöyle bir düşünce: “tamam. ben de böyle istiyorum”.
Wanderlei Silva’nın salonunda (Wand Fight Team) antrenmana başladı — ve orada onu hızlıca “okudular”: yetenek var, ama vücut şimdilik engel.
Rountree sonradan, 11 ayda yaklaşık 100 pound (yaklaşık 45 kg) verdiğini anlatmıştı. Ve bu, asıl meselenin sayı değil bedel olduğu türden bir dönüşüm:
- alışkanlıklarını kırdı
- toksik çevresini kesti
- MMA’in “bir deneyeyim” değil, yeni bir hayat olduğu bir düzen kurdu
Bunu anlatmak kolay. Yapmak ise acayip zor.
TUF 23: finali kaybetti — ama şansı kazandı
The Ultimate Fighter’da finale kadar çıktı; finalde Andrew Sanchez’e hakem kararıyla kaybetti. Ve normalde böyle hikâyeler “demek ki kısmet değilmiş” cümlesiyle biter.
Ama Rountree’de işler farklı oldu: mağlubiyete rağmen sistemin içinde kaldı ve UFC’ye girdi. Çünkü onda, rekorun bile çoğu zaman gerisinde kaldığı iki şey vardı: anlaşılır bir insan hikâyesi + gerçek bir gelişim.
Romantize etmemek önemli: UFC’de bir gecede yıldız olmadı. Yenilgiler oldu, tuhaf anlar oldu, iniş çıkışlar oldu.
Ama bugün başka bir Rountree görüyoruz: daha sakin, daha isabetli, daha olgun. Ve Smith’e karşı gelen galibiyet “şans” gibi durmuyor. Bu, nihayet kendi oyununu oynadığı bir serinin devamı gibi görünüyor.
