Bazı haberler vardır; okursun ve kendini şunu derken yakalarsın: “Evet, mantıklı… ama yine de biraz ani.” Benim Terence Crawford hikâyem de tam böyle: adam kendi için yepyeni bir sıklete daldı, ortada ne varsa topladı (kötü duranları da, iyi duranları da), sonra da şöyle dedi: “Tamam arkadaşlar, ben yeter.” Ve derken Konstantin Tszyu — yani şampiyonluk denklemlerini çoğu koltuk uzmanından daha iyi bilen o adam — gayet sakin bir şekilde söylüyor: Crawford 2025’in en iyi boksörü. “Belki” yok, “eğer” yok, “bir bakalım” hiç yok.
“Yılın Boksörü Mü? Burada Oylama Bile Gereksiz” — Tszyu Ne Dedi?
Konstantin Tszyu olayı gayet net söyledi: ona göre yılın boksörü — Terence Crawford. Gerekçeler de “tarzını seviyorum” kıvamında değil (gerçi tarzı hakikaten şeker), bildiğin şampiyon işi, pratik ve acımasız:
- Crawford bir başka sıklette daha tartışmasız şampiyon oldu.
- Bunu da kendi için tamamen yeni bir sıklette yaptı — yani her şeyin alışıldık olduğu “kendi kum havuzu”nda değil, başkalarının yıllardır kale kurduğu yerde.
- Ve bu başarıdan sonra kariyerini noktaladı — şık, yüksek sesli, “çek için geri dönüş” dizisine girmeden.
Tszyu resmen çizgiyi çekiyor: tartışmasız olup da bırakıyorsan — hadi ama, bu sadece yılın değil, koskoca bir dönemin “en iyisi” konuşmasına da bilet keser.
Eylül: Crawford–Alvarez ve Hakemler Bile Dramaya Girmedi
Hikâyenin kilit anı — Eylül’deki maç: Crawford, Saul “Canelo” Alvarez’i hakemlerin oybirliğiyle verdiği kararla yendi. Burada önemli nokta şu: bu “bölünmüş karar” değil, “tartışmalı” değil, “dur bir daha ağır çekimde izleyelim” hiç değil. Üç hakemin de aynı anda “Evet, bu adam işini yaptı” diye kafayı salladığı türden.
Ve evet, konu süper orta sıklet; burada kemerler bedavaya dağıtılmaz. Orada üst düzey bir rakibi yenmek zaten olay. Yenip üstüne tartışmasız dünya şampiyonu olmaksa “ders kitaplarına kalın yazı” seviyesi.
“Tartışmasız” Sadece Havalı Bir Etiket Değil, Resmen Canavar Statüsü
“Tartışmasız şampiyon” bazen kulağa pazarlama gibi gelir ama boksta bu çok somut bir şey: tek bir federasyonun değil, divizyondaki tüm ana kemerleri topluyorsun. Yani “burada patron kim?” sorusunu öyle bir kapatıyorsun ki, itiraz etmek ayıp oluyor.
Tszyu’nun sözlerine ağırlık veren kısım da burada: Crawford daha önce de birinci yarı orta ve yarı orta sıklette kemerleri birleştirmişti. Yani bu “bir kere şansı tuttu” hikâyesi değil. Bu, alışkanlık — gelip divizyonu süpürmek ve yoluna devam etmek.
17 Aralık: “Ben Tamamım” — Asıl İlginç Kısım Burada Başlıyor
Sonra bir viraj daha: 17 Aralık’ta Crawford spor kariyerini bitirdiğini açıkladı. Bende de aynı anda iki ayrı tepki oluştu.
Birincisi (mantıklı olan): “Doğru karar. Zirvede bıraktı, sağlık yerinde, miras beton gibi.”
İkincisi (taraftar modu, hafif panik): “Dur, nereye?! Daha birkaç dev maç vardı! Hani şu ‘bir de şunu dene’ hikâyeleri?”
Ama soğukkanlı bakınca, kararın mantığı öldürücü: tartışmasız olmak, yeni sıklette güçlü bir rakibi yenmek, noktayı koymak — ve final yıllarını sonsuz “geri dönüş” sirki gibi yaşamamak. Tszyu’nun da saygı duyduğu tam bu galiba: şampiyon tavrı, uzayan bir dizi değil.
“2025’in En İyi Boksörü” — Neden Bu Bir Görüş Değil, Neredeyse Bir Gerçek?
Hepsini tek bir çizgiye dizince, Tszyu’nun yaklaşımı zaten pek tartışmalı durmuyor:
- Crawford elit bir rakibi yendi.
- Bunu yeni bir sıklette yaptı.
- Tartışmasız şampiyon oldu.
- Ve kariyeri öyle kapattı ki, sanki son mühür: “görev tamamlandı.”
O yüzden evet — “en eğlenceli”, “en hype”, “en medyatik” diye istediğin kadar tartış. Ama konu en iyi olunca — spor anlamında, dürüstçe — Crawford dosyası, kitabın sonundaki cevap anahtarı gibi duruyor.
Ve açıkçası, Tszyu gibi bir efsane çıkıp da şöyle sade konuşunca insanın hoşuna gidiyor: “İşte en iyisi bu.” Fazla süs, fazla gürültü yok.
